1 APRILVIS! Daar ziet komboloi geen graten in!

KOMBOLOI NIEUWE KOK BIJ MIJN RESTAURANT-AALST ..... ?! Ik dacht het niet, want van koken heeft Komboloi weinig kaas gegeten. Maar zolang er nog gezocht wordt naar een kok voor het restaurant in de Molenstraat te Aalst moeten jullie niet op jullie honger blijven zitten. Komboloi biedt jullie een extra pikante kleurprent aan! Bekijk hier de tekening en KLIK HIER om de tekening te downloaden. Veel plezier ! http://komboloisite.blogspot.com

Geniaal, maar met te korte arm (Moriae encomium, sive Stultitiae laus)(5)

Wie in godsnaam leest nog in het boek Makkabeën? Toch viel mijn oog laatst op een hartverscheurend hoofdstuk over de marteldood van zeven broers en hun moeder die weigeren hun joodse cultuur af te zweren.
Voor cultuur hebben we allemaal veel over, maar dit verhaal vertelt uitvoerig dat de broers en hun moeder moeten toekijken hoe ze de één na de ander op grotesk gedetailleerd beschreven wijze vermoord worden. Een martelpauze wordt nog ingelast, waarbij de moeder de kans wordt geboden om haar laatste driejarige zoon te motiveren zijn joodse cultuur af te vallen om zijn leven te behouden. Daarin heeft de moeder weinig zin want ze stelt de driejarige voor de keuze om zijn cultuur te verzaken en niet langer haar zoon te zijn of een voorbeeld te nemen aan zijn broers en zichzelf. Want in haar visie heeft ze wel haar kind gedragen maar is het de cultuur die hem zijn leven geschonken heeft. Het kind hecht aan de mening van zijn moeder en allen kennen tenslotte een monsterlijk einde. Door dit soort gebeurtenissen verenigden voorheen in verspreidde groeperingen levende groepen zich tegen de machthebbers.
Een merkwaardig maar leerrijk verhaal. In het strijdperk van waardevolle ideeën is het nooit productief om de mensen die het ene of het andere uitdragen te vernietigen. Maar terwijl de wassende maan het verleden wegspoelt duiken de frisse ideeën weer op uit het duister waarin ze verzonken lagen. Zo lang we maar naar de goede raad van onze moeder luisteren en de komboloi blijven graag zien.

KOMBOLOI VIERT VROUWENDAG!

GOED NIEUWS! Voor het eerst in tien jaar heeft jullie www.komboloi.be een nieuwe muis ter beschikking. Een computermuis met allerhande knopjes om aan te frunniken en speels te ontdekken.
Mooi; mooi, mooi! Reden om te tonen dat mijn hart vandaag nog meer bij alle vrouwen is, en bij mensen die van vrouwen houden.

Geniaal, maar met te korte arm (4)

De lente daalt langzaam neer en landt op onze gemoedstoestand om de vrolijkheid te voeden en de liefde te laten ontluiken. Maar voorlopig is het nog even vasten of doen we daaraan niet meer mee?

Ik ben benieuwd of de rozentuin in het Gentse Citadelpark opnieuw in bloei zal staan. Ze zijn zo prachtig, die rode rozen. Maar vorig jaar werden de rode rozen vervangen door stinkertjes. Het klinkt vies en het was geen gezicht maar wel noodzakelijk om de bodem weer vatbaar te maken voor de voeding van die rozen. Die prachtige rozen.

TAFELEN MET KOMBOLOI ! Alle Aalstenaars zitten op het puntje van hun stoel nu hun stad deelneemt aan het razend populaire televisieprogramma 'Mijnrestaurant'. Ook komboloi laat u niet op uw honger zitten en draagt zijn steentje bij tot de pret. Terwijl de Aalsterse kandidaten hun intrede doen in hun prachtige pand in de Molenstraat te Aalst is er reeds een originele kleurprent van striptekenaar Tom Houtman - Komboloi. KLIK HIER! Geniet ervan, kijkers! Alle succes, kandidaten ! Groeten, komboloi !

Geniaal, maar met te korte arm (3)

Overal doen indianenverhalen de ronde.
Laatst dacht ik aan dat mooie verhaal van een indiandenkoppel. De indianen van Zuid-Amerika leefden zoals vele culturen in verschillende stammen en kasten. Boven alles vereerden ze de Grote Zon. Daaronder stond iedereen in het licht en in de schaduw van de strenge sociale hiërarchie.

Het koppel in kwestie leefde in een hutje aan het strand met zicht op zee. En ze waren dolgelukkig samen. Er was niets mooier dat ze konden bedenken dan 's avonds in elkaars armen te liggen kijken hoe de zon langzaam wegzonk in de zee. Ze vertelden luidop tegen elkaar verhalen van de vruchtbare vallei die ze zich voor henzelf voorstelden achter de horizon waar de zee uit het zicht verdwijnt. Ze geloofden dat ze daar, in die vruchtbare vallei achter de horizon vrij, zonder zorgen en eeuwig zouden kunnen samenleven.

En toen zijn geliefde op zekere dag stierf was de rouwende indiaan troosteloos van verdriet en in de vaste overtuiging dat zijn overleden partner in die vruchtbare vallei hem opwachtte ging hij de zee in en zwom naar de horizon. Het schijnt dat ze elkaar daar gevonden hebben, maar het kan natuurlijk een indianenverhaal zijn.

.nekjikeb et tnak eredna ed nav negnid ed mo neb gnab tein ki tad gez ki raam; neb sthcereva ki tad neggez nesnem egimmoS.

(2) mra etrok et tem raam, laaineG

Geniaal, maar met te korte arm. (1)

Het is niet altijd even gelijk voor iedereen. Vaak heb ik grote bewondering gehad voor mijn broer omdat hij altijd zo koel en beheerst lijkt. Hijzelf ziet zichzelf echter niet als rustig en kalm en zegt geregeld onder stress te staan.
Maar mijn broer heeft de gestalte van een lange slungel en ik ben eerder kort van stuk. Ik heb altijd gedacht dat het een oorzaak zou kunnen zijn van het feit dat ik veelal jachtiger lijk te zijn. Ter illustratie berekende ik ooit volgende ongelijkheid.

Toen we samen studeerden stapten we soms samen naar het station. Als het station op 1km afstand lag van het vertrekpunt dan moest mijn broer, die bij elke stap 50cm vooruit ging tweeduizend stappen zetten. Om dezelfde afstand af te leggen met een stap van ongeveer 40 cm moest ik wel tweeduizendvijfhonderd stappen zetten tot aan het station. Aangezien we samen willen vertrekken en op de eindbestemming aankomen doen we de tocht beide in 30 minuten. Dat wil zeggen dat mijn broer 0,9 seconden per stap moet doen, terwijl ik 0,72 seconden per stap moet nemen. En dus al bij al een beetje jachtiger overkom in de omgang.
Maar valt het ook te zeggen dat dit meetbare gevolgen heeft gehad op de vorming van ons karakter? Dat valt nooit makkelijk te zeggen. Maar voor de komboloi is iedereen gewoon gelijk.

Behoud de begeerte trekt met Chagrin d’Amour door Vlaanderen op toernee om de liefde van de literatuurliefhebber te bespiegelen. Net na Carnaval is het voor velen toch wat vasten op vlak van de vleselijke liefde. De gruwelijke angst voor die vleselijke liefde staat in sterk contrast met de schaamteloze fascinatie en fantastie voor de wreedheden die mensen elkaar durven aandoen.
De literatuur die voor allen zou moeten verplicht zijn is het prachtige filosofisch werk van Georges Bataille over De erotiek, het schrikwekkende genot.
De grootste Aalsterse schrijverstrots sinds LP Boon, Dimitri Verhulst zal zijn duit in het zakje doen maar ik denk niet dat Chagrin d’Amour echt op uw hart zal trappen. En hebt u toch nog pijn aan het hart bedenk dan dat de enige ware liefde er nog is voor u.
De liefde voor de komboloi !

behoud de begeerte !

'Tolle, Lege'

Ik beken dat jij, jij die deze blog bezoekt; jij bent het die de komboloi graag ziet!
Blij je hier anoniem te mogen begroeten ter gelegenheid van deze vrolijke valentijnsdag! Geniet ervan!

Geen lief voor Carnaval Aalst 2010 ?! KOMBOLOI IS JOUW PARTNER!

Het grootse Aalst Carnaval neemt ditmaal zijn aanvang op Valentijn maar geen reden tot wanhoop voor al die mensen die geen lief hebben voor Carnaval begint.

Draag de KOMBOLOI-tettenplekker op je kraag en laat zo aan alle andere eenzame carnavalshartjes merken dat je behoefte hebt aan een stevige valentijnskus !
Veel plezier!
De tettenplekker kan je printen via tettenplekker1 of tettenplekker2.

Komboloi laat 2009 achter zich met - u noemt het vast communicatie - maar ik noem het amper een aparte
eindejaars coserie:




Een blik terug op het vergane jaar
brengt een wijze les zowaar
als notitie ter memorie
mijmering en studie
volgende coserie:

Waar twee bange ruiters
vertrokken zonder paard
was geen van die rare snuiters
eigenlijk de naam ruiter waard.

Gezanik en gehinnik
gehuppel en mimiek;

hoe overtuigend kijkend beide ruiters;
vooruit gingen ze enkel
stappend, springend of kruipend.

Een eerste paardloze ruiter
zette zijn sporen tevoren
in flank van menige merrie, hengst en veulen.
en sprak gemeend
dat men zonder ezel, paard of span
slechts te voet vooruit gaan kan.

De tweede paardloze ruiter
die voordien nooit een paard bestegen had
ging zich afbeulen
door onbevreesd
spugend en schuimbekkend
met de zweep rondom zich te slaan
en op alle tenen trappend heen en weer te gaan.

Tegen de eerste paardloze ruiter zei men
Je bent de beste ruiter, maar je hebt geen paard
en dat is dus pech
omdat je nu te voet moet blijven gaan.

Tegen de tweede paardloze ruiter zei men
Je bent geen echte ruiter, maar bent onvervaard
en echt is slechts een lettergreep in onterecht
want wij schenken jou een prachtig paard

en wensen beide ruiters veel succes!
En vertelt u nu eens eerst aan mij?
Welk soort paardloze ruiter ben jij?

Hier een reportage omtrent mijn stripalbum Ducktroux dat ik op televisie had bij Ketnet in een programma genaamd 'Studioket', gepresenteerd door Annabel Van Nieuwenhuyse en Steven Van Herreweghe. Ik herinner me nog dat het in november was van 1998. Daar stopt mijn informatie, want mijn ouders hebben alleen dat fragment van het programma op video opgenomen.
Dat fragment is momenteel zelf gedigitalliseerd. De nodige vermeldingen over Ketnet, de regisseur en de presentatoren volgen spoedig.

- 786 - Verandering van klimaatEigenlijk zijn we allemaal cartoonisten. We zijn naakt en hulpeloos zonder het woord en als we niet konden nadenken over de dingen zou de mensheid al lang uitgeroeid zijn.
Het is ongelooflijk dat een zwak en kwetsbaar diertje als de mens er in geslaagd is een zo belangrijke positie in de natuur in te gaan nemen. We moeten er niet preuts over zijn want zonder het dragen van kledij zijn we haast niet bestand tegen weer en wind, tegen hitte noch koude.
We hebben geen klauwen of tanden om ons te verweren tegen roofdieren. We hebben geen ontwikkelde reukzin of gehoor om ver gevaar van op afstand te voorzien. We kunnen niet vliegen, niet indrukwekkend ver lopen of springen of zwemmen. We zien in het duister geen steek voor ogen en zien niet bijzonder scherp of ver.
Het nadenken waarmee we zo hoog oplopen is het menselijk instinct. Daarmee moeten we het doen. Op die manier hebben we geleerd om de dingen rondom ons te begrijpen voor ze gevaarlijk dreigen te worden. Zelfs zonder ze daadwerkelijk ooit gezien of gevoeld te hebben.
We hebben geleerd om dingen die zich heel lang geleden hebben voorgedaan op een eender ander moment terug te herinneren. We hebben manieren gezocht om dingen die we ons herinneren aan anderen door te geven en samen te bespreken hoe ze zich anders zouden hebben kunnen voorgedaan. Of hoe ze zich in de toekomst zouden kunnen voordoen.
En op die manier is ons instinct waardevolst gebleken; niet omdat we razendsnel en hyperadequaat kunnen reageren op wat er op ons afkomt, maar omdat we zoveel mogelijke variaties van een bepaalde gebeurtenis kunnen beredeneren en onze reacties aanpassen naargelang het gewenste resultaat. De acties die we kunnen beredeneren zijn sterk afhankelijk van de gedachten die we allemaal opgepikt hebben uit ons verleden. Moralisten zullen zeggen dat gedachten goed of slecht zijn omdat iedereen verantwoordelijk is voor de ideeën die hij in zekere situatie kiest. Psychiaters zullen zeggen dat we allemaal schuld dragen aan afwijkende ideeën omdat deze slechts variaties zijn op vroegere gedachten van ons allemaal. Kunstenaars zullen zeggen dat alle gedachten die kunnen gedacht worden, moeten gedacht worden omdat het de evolutie ten goede komt. Humoristen zullen zeggen dat ook aan slechte dingen goeie kanten zijn. En www.komboloi.be die denkt dat het heel verbazingwekkend is dat u het doorheen deze tekst hebt gemaakt tot deze allerlaatste letter. -786-

De Poorters van Venetië.

Ergens in een verlaten perceeltje een merkwaardige rotspartij verloren gelegd? Snel een stel vrijwillige archeologen verenigen, de boel laten onderzoeken en op basis van de lokale overlevering een prachtige publicatie maken om alle volksverhalen voor eens en altijd lekker te ontkrachten. Alle medewerkers gericht laten scheren en daarna de verzamelingen okselhaar netjes scheiden van de neusharen. De verschillen bestuderen en catalogeren. nog snel een kostelijke brochure laten drukken en je hebt alweer een ander tentoonstellingsconcept klaar.

Sinds de vroege Middeleeuwen is de zwendelzwaai met knotsgekke relikwieën die pelgrims voor toeristisch bezoek lokken niet zo groot geweest. Alles kan tenslotte cultureel erfgoed zijn en elk thema een aanleiding voor een zondagse fietstocht, ook als er eigenlijk niets interessant in huis is. Halleluja!


Maar thematazucht kan ook leiden tot een verbluffende opwaardering en herontdekking van verloren gewaande wetenswaardigheden over lokale historische figuren met internationale uitstraling. Wil je bijvoorbeeld meer weten over de fascinerende Aalsterse humanistische drukker Dirk Martens, dan moet je naar het museum. Het met de Museumpublieksprijs 2009 bekroonde Erasmushuis te Anderlecht waar op dit ogenblik een tentoonstelling wordt gewijd aan deze Aalstenaar van onvoorstelbaar internationaal, historisch belang.

Enkele weken geleden was ik met familieleden naar het museum M te Leuven op bezoek. Daar raakte ik in gesprek met een tante die toeristische kunstrondleidingen organiseert in Venetië. Op wandelafstand van het Collegium Trilingue leidde het gesprek als snel naar Dirk Martens en het onmogelijk te overschatten belang van deze drukker/ uitgever die zélf in zijn boeken verklaarde de drukkunst uit Venetïe naar Vlaanderen te hebben gebracht. De enige manier om wetenschappelijk te bewijzen van waar Dirk Martens de invloed haalde voor zijn eerste drukkersatelier is het typografisch onderzoek. Het lijkt een banale invalshoek, maar hij is fundamenteel. Ook in het Erasmushuis hebben ze dat al ingezien. Allen daarheen, trotse Aalstenaars !!!

Komboloi Haiku

Met de komboloi
heerlijk lachend gedragen
doorheen het leven

Tom Houtman
20 november 2009

KOMBOLOItwittert !

DICHTER BIJ KOMBOLOI.

Ooit zal het aangezicht van de menselijke aanwezigheid op aarde worden weggespoeld zoals een tekening op het strand die door de vloed wordt vlak geveegd.

De zee. Die is ver verwijderd van het Oost-Vlaamse Moorsel(Aalst). Maar niemand bracht beide dichter bij elkaar dan schrijver en dichter Frans Fransaer.

Frans Fransaer is geboren op op 4 oktober 1934 te Moorsel. Hij ging naar school in het Sint-Maartensinstituut te Aalst waar hij moderne humaniora deed om vervolgens filosofie te studeren in Drongen en daarna theologie te volgen te Gent. Hij behaalde het diploma van regent Nederlands-Geschiedenis. En - zeker fascinerend - van 1968 tot 1973 heeft hij gewerkt als zeeman bij de Belgische Koopvaardij. Nadien was hij leraar aan het Vrij Technisch Instituut te Aalst tot zijn pensioen. Hij komt nog regelmatig in het nieuws via zijn inzet en literaire bijdragen voor de heemkundige activiteiten in Moorsel en de Faluintjesgemeenten. Waarom men hem nog niet gevraagd heeft om een gedichtenroute uit te werken is mij een raadsel. Want Frans Fransaer is natuurlijk vooral bekend als schrijver van de romans M.S.Karibu (1979), "Vasilis en de zee" , "Thanatos en de Zee" (1983) en verschillende prachtige dichtbundels "Gebed zonder goed einde", "Kon ik maar Bouzoeki spelen", "Onderdak vinden", ...

Toen ik jong was ging ik samen met mijn ouders en mijn broer soms op bezoek te Moorsel. Zijn huis, zijn tuin. Voor altijd staan ze in mijn hoofd gegrift als toonbeeld van het soort feeërieke sfeer waarin een echte schrijver hoort te wonen.

Later was ik nog te gast om potloodtekeningen en aquarels te maken in zijn tuin.
Ik maak me schuldig aan het steeds maar uitstellen van hernieuwd contact. Maar ik plak aan mijn computer en de daarbij horende 'sociale media' en merk dat die communicatie sputtert. Want Frans Fransaer, die schrijft echte brieven en voert echte gesprekken. Echt. Daaraan moest ik onmiddellijk denken toen ik laatst op de radio een interessante reportage hoorde met schrijver Paul Verhaeghe over zijn boek 'Het einde van de psychotherapie'. Waar; zo beweerde de man, vroeger de mensen in de psychotherapie gingen om de overmatige complexiteit van hun karakter te ontwarren en te ontrafelen, wordt men daar schijnbaar steeds vaker geconfronteerd met mensen wiens innerlijk leven gewoon leeg is. Mensen op zoek naar een zelfbeeld, op zoek naar echte contacten met anderen.
Misschien komen dan nog veel meer mensen dichter bij komboloi!

Be A Star!

Tegenwoordig zijn echt Grootse zaken allemaal bepaald door het Oosten.
Astroboy, een onbetwiste ster en manga klassieker laat overal ter wereld de kassa rinkelen met een nieuwe langspeelfilm. Dat loont de moeite om ook komboloi in het oog te springen!

Ik was deze week een boek van filosoof Leo Apostel aan het herlezen. Daarin spreekt hij over het verschil tussen een teken en een symbool, en wanneer dingen gewoon teken of juist symbool zijn. Hopeloos ingewikkeld voor een simpele duif als komboloit. Maar, als ik het goed voor heb, heeft het te zien met de context waarin betekenissen ontstaan.

Ik stelde het mezelf visueel voor als volgt: Een lege afgesloten kamer, uitgezonderd van een rode sofa waarop ravissant mooie, naakte figuur wordt bekeken door een extatisch starende man in een zwart pak.
Men zou al makkelijk veronderstellen dat de man in het zwarte pak opgewonden is door zich in aanwezigheid te weten van een naakte mens.
Maar neem nu volgende setting: 99 mannen in zwarte pakken zitten extatisch te staren naar evenveel ravissant mooie, naakte figuren dewelke elk op een rode sofa liggen. In dezelfde ruimte bevindt zich nog een honderdste man in zwart pak. Deze laatste zit treurig te staren naar een ravissant mooie, naakte figuur die ligt op een blauwe sofa.
Wat moeten we nu denken van die 99 mannen dan dat ze opgewonden worden van rode sofa's ? Is er een andere mogelijke verklaring denkbaar? Inderdaad, die honderdste man met afwijkende mening zal er moeten voor doen!
De idee is dus dat een teken een vorm heeft die in elke context eenzelfde betekenis heeft. Een symbool heeft een betekenis die afhankelijk is van de context waarin het zich bevindt, maar heeft geen vrijblijvend te kiezen betekenis. Kortom, het heeft niets van zien met rood of blauw, noch met sofa's. Maar met de manier waarop mensen naar elkaar kijken ... .

Gelukkig is er nog komboloi om af en toe een beetje lichthoofdig rond te zweven! LOVE KOMBOLOI!

S.O.S.KOMBOLOI! De Week van de smaak begin je bij Komboloi !
Speciaal deze week gaat de komboloi aan de kook,en dan nog om de wereld te redden. Een leuke klas die op school werkt rond het thebigask-project om de opwarming van de aarde in de hand te houden nam contact op. Op hun advies maakte ik een leuk animatiefilmpje met daarin het stripfiguurtje KNOESEL aan het fornuis.
Wie bedenkt me een smakelijke slogan om het filmpje af te sluiten? Ideeën welkom op ballenvbacchus@hotmail.com. Bekijk nog snel het filmpje op
http://www.komboloi.be/KKglobe.htm