skip to main |
skip to sidebar
Besparingen, blablabla, etcetera.De Vlaamse regering doet haar cultuursector besparen. Het is naar het schijnt flamingantisme dat doet fulmineren en fronsen. Mij doet het denken aan die keer toen ik, als absoluut groentje, lid mocht zijn van de Vlaamse Stripgilde, waar toenmalig minister Van Grembergen, zichtbaar begon te zweten toen men hem ‘diets’ maakte dat die strips uit zijn jongensjaren niet werden gemaakt door doorleefde eenzame zielen op een zolderkamer, maar dat er vaak grote teams een boterham mee verdienden, soms in die mate dat de auteursnaam op de kaft, zelfs niet van ver had meegewerkt aan het ‘eindproduct’. De minister zweette omdat dit de regeling rond auteursbescherming, dewelke hij trachtte te ontplooien, ernstig onder rek zette.
Ja, die prachtige ‘stripcultuur’, van België en ook Vlaanderen. Eind jaren dertig, begin jaren veertig van vorige eeuw was de markt van dit land voor lange tijd afgesloten van de overzeese stripverhalen. Het is allemaal een kwestie van oplages!
Hadden we niet de verschrikkingen van WO ll gekend, dan hadden we ongetwijfeld geen Kuifje, Smurfen of Marsipulami gehad en waren we toen al overspoeld geweest door ‘manga’s’ en ‘comics’ die ‘makkelijker’ te produceren vallen omdat ze een ‘groter’ publiek aanspreken. Zolang er minder Vlamingen zijn, zal Vlaanderen een kleiner publiek kennen. Hoe pakt de nieuwe Vlaamse regering dat fenomeen aan in aanloop naar haar nagestreefde onafhankelijkheid?
Onderzoek van de universiteit van Toronto stelde vast dat landen met het Engels als officiële taal nagenoeg de helft van het bruto binnenlandse product van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) vertegenwoordigen. De Engelse taal blijft zijn dominantie in de internationale zakenwereld behouden. Uit het onderzoek bleek dat de internationale verspreiding van de taal in de wereldhandel een onmiskenbaar meetbaar economisch voordeel oplevert. De zo gehate en finaal met succes bevochten verfransing van Vlaanderen was deels geïnspireerd op het voordeel dat Fransspreken de Vlaming had kunnen opleveren op de wereldmarkt.
Toegeven dat de heer De Roover het op tv extreem knullig uitlegde met zijn raar gestamel en vingergefriemel rond de ‘schoonheid’ van de kunst. Wat hij volgens mij trachtte te expliqueren was dat de ‘Vlaamse cultuursector’ kunst ondersteunt, ontwikkelt of promoot die te weinig inpikt op de Vlaamse volkseigenheden om een algehele populariteit te genieten. Dié mening kent vermoedelijk inderdaad groot draagvlak bij een brede onderstroom binnen onze Vlaamse samenleving, maar als ik zou zeggen: ‘you’ve got to put your money, where your mouth is’, weet iedereen perfect wat dat betekent, toch?
Die Vlaamse cultuursector streeft kwaliteit na én gedraagt zich ‘marktconform’ door werk te produceren dat enerzijds sterk genoeg is om in internationale context overeind te kunnen blijven, maar anderzijds de financiële beperking van onze Vlaamse ‘portemonnee’ weet te accepteren. Met een adaptatie van Hamlet of de Odyssee, kom je immers heel wat verder dan met een enscenering van ‘De avonden’ of een optreden van ‘Yevgueni’. Toch? Gelijk ook Maya de Bij vlotter verkoopt dan Samson de hond en Clouseau in het Engels niet doorbrak, mag het dan duidelijk zijn dat het 'kwaliteitsprobleem' ingewikkelder ligt dan de nuance tussen hogere en lagere cultuur. Kwaliteit is ook kwantiteit.
Vlaams museum, Vlaamse canon, Vlaamse vlaai ....
Het is die complexe semiotische verstrengeling tussen geschiedenis, volkskunst, kunst en taal waarvan de Vlaamse regering lijkt te dromen, die beoogt ertoe te leiden dat jonge, beloftevolle kunstenaars zich opnieuw in een referentiekader kunnen bewegen waarin ze zich even vlot artistiek laten inspireren op Artevelde of Breydel (en niet tot Napoleon of Churchill), op Streuvels of Elsschot ( en niet op Charles Dickens of Victor Hugo), op Van Ostaijen en Gezelle ( en niet op Shakespeare of Goethe), op Emile Claus en Permeke ( en niet op Picasso en Dali), op Jommeke of de Rode Ridder ( en niet op Mickey Mouse en Batman), op het STAM of het MAS ( en niet op het Prado en het Louvre), enz.
Het is schrikwekkend te bedenken dat je, vermoedelijk zelfs bij studentenclubs als Schild en Vrienden, véél makkelijker studenten zal vinden die het verhaal van de Bultenaar van de Notre Dame of Oliver Twist zullen kunnen vertellen, dan dat van Pallieter of De Paradijsvogels. Dat komt omdat er via adaptaties ( noem het ‘cultuurdistributie’) voldoende toegankelijke ‘cultuurproducten’ op de internationale markt zijn die die buitenlandse, historische cultuurparels aan de man brengen. Of er binnen de hedendaagse cultuursector een a priori verzet zou opstijgen tegen hogergenoemde ambitie is naar mijn gevoel zeer de vraag.
Het is overigens een respectabele beleidskeuze die je van een Flamingant mag verwachten. Maar, de keuze impliceert het bouwen van een kathedraal op een moeras,... en ‘koken kost geld’, zeggen ze op zijn Vlaams. Van een ondergefinancierde sector verwachten dat ze het pad verlaten van de internationale kwaliteitsstandaarden om vervolgens de eigen heimatcultuur vanuit het niets laten herleven, is een ronduit surrealistisch streven. Zo dreigen onze cultuurmakers te verliezen op alle vlakken: verlies van internationaal elan door gebrekkige verankering in de buitenlandse context en véél te beperkt budget om het gedroomde NV-E (Nieuwvlaams Elan) te realiseren.
Surrealisme is inderdaad zeer Belgisch, maar is het ook Vlaams? Naar mijn gevoel is het onmogelijk dat iemand die zich flamingant noemt, voorstander kan zijn van besparingen op welk deel van de culturele sector ook. Waar zitten ze dus die flaminganten?
Canon of Dulle Griet.
Het is trouwens zo dat ik als lid van de SARC vanop de voorste rij heb kunnen noteren dat bij bijvoorbeeld de opmaak van het recentste Cultureel Erfgoeddecreet duidelijk vaststond dat de bepalingen van het decreet zelf budgettair niet haalbaar waren. Namelijk: alle bestaande regelingen van het vorige decreet bleven behouden en alle nieuwe regelingen kwamen erbij ... zonder dat het budget werd verhoogd.
Als dus met de vernieuwde regering geld weggenomen wordt van de ene broekzak om de andere op te vullen, nadat er bij beide eerst iets wordt weggenomen, dan is het eigenlijk onkies om te stellen dat je het budget verhoogd hebt. Eigenlijk heb je dan een bestaand tekort weggewerkt en niets verhoogd. Dat alles is toch een zeer treurig begin voor de ambitieuze zich langzaam verzelfstandigende cultuurgemeenschap die Vlaanderen wil zijn?
De versterkte musea en de literaire sector zullen hopelijk de rest redden en optillen?
Laten we voor 2019 inspiratie vinden, zelfs als we er niet naar zoeken!
via GIPHY
O Röschen rot!
Der Mensch liegt in größter Not!
Der Mensch liegt in größter Pein!
Je lieber möcht’ ich im Himmel sein!
Da kam ich auf einen breiten Weg.
Da kam ein Engelein und wollt mich abweisen.
Ach nein! Ich ließ mich nicht abweisen!
Ach nein! Ich ließ mich nicht abweisen:
Ich bin von Gott, und will wieder zu Gott!
Der liebe Gott wird mir ein Lichtchen geben,
wird leuchten mir bis in das ewig selig Leben!
Uit: Des Knaben Wunderhorn van Gustav Mahler.
via GIPHY
Ga 2018 in met veel liefde!
www.komboloi.be
Prettige feesten voor alle mensen van goeie wil, ... en voor al die andere ook (omdat ik niet wil dat ze denken dat ik niet van goeie wil ben)!
#ME 2.0
Eindelijk is het dan toch gebeurd. De aankomst van dat ene moment dat je niet langer kan volhouden 18 jaar te zijn. Op een bepaalde leeftijd moet je het gewoon aanvaarden: je wordt een twintiger en dat is absoluut fantastisch.
... Meer nog: dat is zó fantastisch dat ik besloten heb om ineens 2 twintigers te worden !!! Kortom: gefeliciteerd ME 2.0!
Heule met de vijand: bak het niet te bruin!
Ik veronderstel dat het niet geheel politiek correct is te stellen dat ik vandaag op mijn eigen, individuele manier een soort pride heb gewandeld, door volledig te gaan voor mijn evenwaardige rechten: afstoffen, afwassen, vegen, poetsen, stofzuigen en dweilen. Kortom, behoorlijk decadent en zeker niet in alle milieus even gemakkelijk aanvaardbaar. Zoals geluk steeds komt bij een ongeluk, zo komt bij zonneschijn met regen ook de regenboog, dus nog even in een prettig nette woonst een leuke krijttekening. Feest!
Geen tekening voor Moederdag, dat kan toch eigenlijk niet? Maar kaartjes zijn uit de mode en een digitale afbeelding is zo blasé ... dus dacht ik: ik heb een krijtbord in de living hangen, ik maak daarop een tekening. Maar nu? Hoe moet ik ze dan tonen? Toch maar een foto van een tekening dus ... Een fijne Moederdag gewenst.
fkj:n, klshjnk kdsl nnk. jjnlslnlkd klm=s,al=k=,=sl,la,l=sjkn,l=:,al:kl=n kklll/
klnksf:nkank:dnskua,km=sk kn,l:=kln,=mdk,l=a,lk=s,
nlkj:=,fk=m,klsnkl:=m,ùlsnk:
Op zoek naar een onthullende publicatie? Sorry, die was volgeboekt en fjkankjank nhkkn:sjnjkdnjk hjkns:kjnkn:lkajn nkn:sjks:n is gecensureerd wegens ... 1 APRIL!
Volgend jaar meer succes.
Wegens weg-saamheden dit jaar ietwat weinig tijd om aan de jaarlijkse traditie te voldoen voor de creatie van een cryptische causerie om de suggestie van een geünificeerde, alom gevatte nieuwjaarswens te kriebelen.
Verhuizen is het archiveren, conserveren of afstoten van alles wat je voor enige tijd op een bepaalde plaats hebt verzameld. Dus heel toepasselijk dit jaar een amalgaam, een samenraapsel van elementen uit een supersnel in elkaar geflanst filmpje (werktijd: verwaarloosbaar kort, maar met eindeloos veel liefde in gedachten voor al wie het wil aanvaarden om ervan te genieten).
En dus refererend aan een wel doorwrochte causerie van 26 november 2010, een echt verhaal: echt gehoord alsof het echt gebeurd was, of toch echt neergeschreven door ondergetekende:
....
Laatst zat ik op de trein naar huis terug te mijmeren over wat ik allemaal had verwacht van het leven en welke stappen ik nog zou zetten om dat alles ook waarlijk te realiseren. Wegdromend bij die gedachten verschoof mijn aandacht zich naar een gesprek tussen twee converserende medereizigers, twee ingenieursstudenten. Ze blikten terug op de voorbije namiddag, wanneer ze in hun leslokaal op de derde verdieping van de school, allerhande papieren vliegertjes vouwden en uit het raam wierpen, zodoende proberend te ontdekken welk vernuftig ontwerp het verst zou zweven. Het ene vloog al wat verder dan het andere. Toen ze bemerkten dat het grasplein onder hen al aardig vol lag met papieren vliegertjes, had één van hen ietwat achteloos een ongevouwen blank blad nonchalant uit het raam gegooid, waarop het door de wind werd gegrepen en hoog de lucht in dwarrelde, draaide en danste door de lucht, verder en verder en verder, tot het enkel nog een klein ijl stipje aan de einder leek, maar nog steeds verder vliegend, ... een wonder van techniek, of toeval?
....
Laat 2016 een onbeschreven blad zijn, en 2017 de dansende wind richting nieuwe hoogten!
Amor potestas est, sparge amorem, ama komboloi
Bekijk het filmpje HIER
Ik had me voorgenomen er geen mening over te hebben, laat staan om er een mening over te verspreiden. Wat mij betreft is het een complex probleem met die Zwarte Piet. Ontstaan in een overwegend blanke leefgemeenschap, waar de huizen verwarmd werden met een open haard. Daar had een seniele, witgeklede heilige in een lang kleed een lenige, strakgeklede helper nodig om te verklaren dat er pakjes konden geleverd werden langs een met roet beslagen schouwschacht.
Naarmate de wereld kleiner werd en de samenleving diverser werd de beroette knecht steeds meer een man met zwarte huid. In die zin is het eigenlijk onbegrijpelijk racistisch dat Sinterklaas nog steeds niet wordt afgebeeld als de niet-blanke die hij eigenlijk is, net zoals Jezus.
Bij het vallen van de bladeren ... Het is niet het soort dingen die je me ooit zou weten toegeven, maar ik ben een enorme fan van de schilder Eric Fischl, die ik ontdekte omdat ik er een boek van cadeau kreeg als afstudeerprijs op de kunsthumaniora te Aalst.
Het was altijd al mijn wens om ooit eens een reeks schilderijen in zo'n genre te maken. Zoveel ideeën ...!? Op het ladekastje naast mijn tekentafel ligt steevast een stapeltje onafgewerkte ideeën of schetsen voor mogelijke projecten. Mijn oog viel recent op een lichtjes aangezette schets ... en ik besloot ze uit te werken. Waarom? Ik wou eens iets leuk proberen op vlak van coloriet, maar een Freudiaanse uitleg is er waarschijnlijk ook te verzinnen ... ach, waarom niet?
Het laatste weekend van oktober schakelen we weer over op het 'winteruur'. Iets jaarlijks, maar toch telkens weer iets ingewikkelds. Wat er ook van zij, ik heb alvast mijn klok achteruit gezet! ... nu even een winterslaapje, maar nog steeds komboloi!
Eén van de vele versies. Maar het is helemaal 2016, dus moeten ook vriendschap en broederlijkheid weer wat hipper: een gif, maar toch nog steeds komboloi!
via GIPHY
Dat
mensen in tegenstelling tot hun favoriete romanpersonages écht door de tijd
kunnen reizen, dat weet tenslotte iedereen. Maar, het blijft toch een vreemde
keuze van de natuur dat dit enkel in één richting zou mogen kunnen, richting de
toekomst?
Anderzijds valt de kans echter nog niet volledig uit te sluiten dat we heel
frequent terugkeren in de tijd en is het met ons verleden net als met onze
toekomst, iets dat we ons amper kunnen herinneren? In elk geval, de toekomst van
mijn vakantiedagen is voorlopig voorbij.
Een mega-hype, dat zoeken naar PokémonGo. Wat mij betreft mag iedereen ervan overtuigd zijn dat ik een megameeloper ben, dolenthousiast over de geniale vondst van de Pokémonmakers.
... ondertussen lees ik wel een zàlig leerrijk boekje over de ontwikkelingsgeschiedenis van de landsche woning. Nee, nee, niet Streuvels (want het is tenslotte vakantie). Wél van architect C.V.Trefois. Geniet van de zon!
Een stuikend kaartenhuis, het als OMWENTELINGEN vertaalde Only revolutions van schrijver Mark Z. Danielewski.
Met guitig genoegen denk ik terug aan het zalig mooie appartementje, in een rustig straatje achter de Vlasmarkt te Gent, waar ik jaren geleden mijn intrek kon nemen. Groot was de verbazing van mijn moeder om te ontdekken dat, een week nadat de hele familie geholpen had mijn inboedel erheen te verhuizen, nog niets van meubelen of huisraad uitgeladen of uitgepakt bleek.
Tussen de kartonnen dozen was ik op de zondagavond van aankomst begonnen met lezen aan 'Het Kaartenhuis', ... en dat was grosso modo wat ik tot de daaropvolgende vrijdag had gedaan, .... zo genoot ik van het verhaal.
In ironie én toverij geloof ik niet, omdat ik meen dat slechts één van beide werkelijkheid kan zijn. Het is dus geen geval van ironie én toverij dat ik dat zeer leuke appartement uiteindelijk in allerijl heb moet en verlaten omdat - wegens grote bouwwerken in het aanpalende perceel - de muren verzakten en verschoven: het werd uiteindelijk onbewoonbaar verklaard! Boeken lezen lijkt mij nooit onschuldig, laat dat dus duidelijk zijn.
Ik had dus grote verwachtingen voor het boek Omwentelingen, maar dat viel toch even tegen. Het is een technisch hoogstandje, maar het beklijft niet. Meer nog, het is vooral poëtisch speciaal-doen ... pagina's lang. En waarom moet ik iemands boek lezen om speciaal te weten doen. Speciaal proberen te doen: dat kan komboloi ook gewoon zelf!
