
Komboloi wenst iedereen prettige feesten en een fenomenaal 2012!

Hier in 4 verschillende talen:
PSALM 46:3-5
3 Propterea non timebimus dum turbabitur terra, et transferentur montes in cor maris.4 Sonuerunt, et turbatæ sunt aquæ eorum; conturbati sunt montes in fortitudine ejus.5 Fluminis impetus lætificat civitatem Dei : sanctificavit tabernaculum suum Altissimus.
3 διὰ τοῦτο οὐ φοβηθησόμεθα ἐν τῷ ταράσσεσθαι τὴν γῆν καὶ μετατίθεσθαι ὄρη ἐν καρδίαις θαλασσῶν4 ἤχησαν καὶ ἐταράχθησαν τὰ ὕδατα αὐτῶν ἐταράχθησαν τὰ ὄρη ἐν τῇ κραταιότητι αὐτοῦ διάψαλμα5 τοῦ ποταμοῦ τὰ ὁρμήματα εὐφραίνουσιν τὴν πόλιν τοῦ θεοῦ ἡγίασεν τὸ σκήνωμα αὐτοῦ ὁ ὕψιστος
3 Therefore we will not fear, when the earth shall be troubled; and the mountains shall be removed into the heart of the sea.4 Their waters roared and were troubled: the mountains were troubled with his strength.5 The stream of the river makes the city of God joyful: the most High has sanctified his own tabernacle.
3. http://www.komboloi.be
4. http://www.komboloi.be
5. http://www.komboloi.be
Populorum Progressio
Het was even schrikken toen deze week begon met een snikhete zomerse dag om vervolgens over te gaan in een frisse, kletsnatte rotdag. Vandaag is de zomer alweer terug, en iederéén weet nu wel dat er dingen mis gaan met klimaat. Maar, het was toch even schrikken toen ik zondagochtend op een VRT-duidingsprogramma zag luchtig doen over een interview met de iraanse dictator Mahmoud Ahmadinejad. Daarin vertelde deze over een westers complot om het weer aan te passen en Iran tot droogte te veroordelen. Natuurlijk is Mahmoud Ahmadinejad niet meteen de makkelijkste om zomaar te gaan geloven.
Maar bij mij werd een gevoelige snaar geraakt omdat ik opnieuw dacht aan het HAARP-project. Ik ging in mijn gedachten terug naar een tentoonstellingsproject van medestudenten in mijn tijd aan de Hogeschool Gent in 1998, onder de naam Per 2. Dat project vond plaats in de Gentse Volkssterrenwacht Armand Pien waar we door een van de werknemers ingeleid werden bij de pracht van de sterrenkijkkoepel die aan de binnenkant was beschilderd als een sterrenkaart, met dat verschil dat de afbeeldingen van de sterren vervangen waren door de wereldberoemde ruimteschepen uit Blake& Mortimers ' Het raadsel van Atlantis. Alsof dat schouwspel onder de koepel nog niet genoeg mysterieuze magie bezat om de studentenwerken van de toen nog studerende Jan De Cock te doen vergeten. Dan wel het verhaal dat de man vertelde over het zogenaamde HAARP-project. Een project dat ontwikkeld werd om het weer te beïnvloeden en de atmosfeer aan te passen.
Zonder de Aalsterse kunstenaar Pieter Coecke (geboren te Aalst in 1502 - overleden te Brussel in 1550 ) had de Renaissance in de Zuidelijke Nederlanden er heel anders uit gezien. Deze uit Aalst afkomstige schilder was familie van boekdrukker Dirk Martens en zou bijgevolg vooral met zijn gravures, die hij maakte tijdens zijn reis naar Constantinopel, bekendheid verwerven.




Boom, muts& scheermes.
In de nacht zijn alle kleuren donkerder dan rood.
Een zwarte hand grijpt duister naar zijn malle muts.
De rode malle muts is top; zei ooit de filosoof voor hij stierf.
Zijn rode, malle muts hangt in de boom, Boontje om zijn loontje.
“ Fabrication Nationale - Kwestie van Princip!!! ”
Vuile liedjes duren het langst, vuile liedjes zingen we in het donker.
We schrijven met rode inkt zolang het bloed pompt.
En zuigt. Dat volgt. Dat volgt en volgt en volgt …
Een kus op zijn Frans, het woord uit de mond.
Aan kop staan de hoofden.
Scheermesglad geschoren.
Op kop kanonnenvlees
buigend voor de macht.
Maken het te bont en de kragen te bont.
Scherpe lach en het lemmet niet te bot.
Aan kop staan de hoofden
maar alles eindigt in de grond.
Slechts een kwestie van Princip, waarmee
het ooit begon en altijd weer begint.
Copyright Tom Houtman - komboloi 2011.
Geniet van het filmpje: HIER!

KOMBOLOI, een wit en onbeschreven blad.
De geschiedenis, ooit is ze begonnen met een wit en onbeschreven blad. Reeds drie jaar nu is het dat ik de boeiende bezigheden volg van de Aalsterse archeologen, die op de zolder van de ruimte die daar als stadsmuseum dient, onderzoek plegen naar de vondsten die de prille oorsprong van de menselijke beschaving aan de Aalsterse Dender moeten blootleggen en wetenschappelijk kaderen. Hun fenomenale arbeid verdient een bloemetje, maar ik vermoed dat ze een vaasje verkiezen.
Hun aanwezigheid maakt het gebouw dat als stadsmuseum dient tot een educatief pretpark dat een bezoekje meer dan waard is. Want wat weten we eigenlijk van het verleden naast de dingen die we in geschreven teksten te lezen krijgen? Dat is de geschiedenis die we leren, maar de dingen die mensen neerpennen zijn altijd gedragen door een mening en een reden om de tekst te schrijven. Is het niet denkbaar dat deze archeologen, die de bodem doorploeteren en het concrete verleden trachten te reconstrueren eigenlijk een geloofwaardiger beeld schetsen van het verleden. Misschien hebben we een veel realistischer beeld van de prehistorie dan van de geschreven bronnen die het verhaal van onze geschiedenis vertellen. Wat die geschiedenis is slechts ontstaan uit de menselijke manipulatie van een wit en onbeschreven blad.
En meestal verzin ik de vertelsels op mijn blog lekker zelf maar deze keer zal ik eens een echt gebeurd verhaal vertellen. Laatst zat ik op de trein te mijmeren over wat ik eigenlijk allemaal had verwacht van het leven en welke stappen ik nog zou moeten zetten om dat ook waarlijk te realiseren. Wegdromend richtte mijn aandacht zich op het gesprek van twee converserende medereizigers, twee ingenieursstudenten. Ze vertelden hoe ze die middag in hun leslokaal op de derde verdieping allerhande papieren vliegertjes vouwden en uit het raam wierpen om al proberend te ontdekken welk vernuftig ontwerp het verst zou vliegen. Het ene vloog al wat verder, dan het andere. En toen ze merkten dat het grasplein aardig vol lag met papieren vliegertjes nam één van hen moedeloos een ongevouwen blank blad en wierp het achteloos uit het raam, waarop het door de wind werd gegrepen en hoog de lucht in dwarrelde en draaide, verder en verder en verder, tot het enkel nog een klein stipje aan de einder leek, maar nog steeds verder vliegend. … Mooi, hé?
Dat is de filosofie van de komboloi verteld aan de hand van een blank, ongevouwen en onbeschreven blad.
Aalst Carnaval erkend als immaterieel erfgoed van de mensheid door Unesco.